Een verhaal voor het kind dat iemand mist

Er is iemand weg die er altijd was. Een opa, een oma, soms een hond die net zo goed bij het gezin hoorde. Jouw kind merkt het. Ook als het er de woorden niet voor heeft, of juist de vreemdste vragen stelt aan tafel.

Een verhaal over rouw lost dat verdriet niet op. Dat kan het niet, en dat probeert het niet. Wat het wél doet: het geeft je kind een personage dat hetzelfde voelt. Een personage dat mag huilen, boos zijn of stil zijn, zonder dat iemand zegt dat het nu wel over moet zijn.

Het verhaal past zich aan de leeftijd van je kind aan. Een kind van vier heeft andere woorden nodig dan een kind van tien: eerlijke woorden, geen "weggegaan" of "slaapt voor altijd". Want juist die maken jonge kinderen banger, niet rustiger.

En het eindigt niet met "en toen was het verdriet weg". Het eindigt met iets om vast te houden: een herinnering, een manier om diegene dichtbij te houden. Precies afgestemd op wat er bij jullie speelt.

En jij hoeft dit niet perfect te doen. Je hoeft niet de juiste woorden te hebben; het verhaal begint het gesprek, zodat jij er vooral naast hoeft te zitten.

Wat dit verhaal doet

  • Het geeft het verdriet de ruimte die het nodig heeft, zonder te doen alsof het snel weer over is.
  • Verdriet en blijdschap mogen naast elkaar bestaan: je kind mag iemand missen en toch lachen, zonder een van de twee te hoeven kiezen.
  • Er zit iets tastbaars in om vast te houden, iets dat past bij dit kind en bij degene die het mist.
  • Het eindigt in warmte en veiligheid. Niet geforceerd vrolijk, wel met iets om je aan op te trekken.

Hoe het verhaal meegroeit met je kind

Kies de leeftijd van je kind en zie hoe hetzelfde thema meegroeit, van kleuter tot bijna-tiener.

Voor een kind van 7-9 jaar

Het verdriet komt in golven, en dat verwart. Het verhaal laat zien dat herinneren niet hetzelfde is als vergeten: je mag erover praten en zelfs lachen.

Zo ziet dat eruit

Midden in het spelen komt het verdriet ineens hard binnen. Het kind vertelt een grappige herinnering aan opa, en huilen en lachen mogen tegelijk.

Meer over verhalen voor kinderen van 7-9 jaar

Veelgestelde vragen

Is een verhaal over de dood niet te zwaar voor mijn kind?
Een verhaal maakt verdriet juist behapbaar: je kind kijkt mee met een personage dat hetzelfde voelt, op veilige afstand. Er komen geen enge details over ziekte of dood in voor, en het eindigt altijd in warmte en veiligheid, nooit met een open, angstig einde.
Gebruiken jullie het woord "dood", of houden jullie het vaag?
We houden het eerlijk en concreet, afgestemd op de leeftijd. Juist vage woorden als "weggegaan" of "slaapt voor altijd" maken jonge kinderen banger en verwarder. Bij een kleuter blijven de woorden zacht en klein; bij een ouder kind mogen ze directer zijn.
Kan het verhaal over ons eigen verlies gaan, over een specifieke opa, oma of huisdier?
Ja. Je vertelt in het kort wie jullie missen, en het verhaal wordt daaromheen geschreven, met je kind als hoofdpersoon. Zo herkent je kind zichzelf en de situatie, in plaats van een algemeen verhaaltje over "de dood".

Verwante thema's

Maak een verhaal dat past bij jouw kind

Begin je verhaal